Stoa felsefesi üzerine gerçekleştirilen okuma dönemlerinde “doğayla uyumlu yaşamak” kavramına sık sık denk geliyoruz. Nedir bu doğa ve uyum? 

Burada doğadan kasıt, döngüsellikteki evrendir. Kontrolümüzde olmayan akış, hareket hâlindeki gerçekliktir. Doğaya uyum sağlama güdüsünün altında yatan sebep elbette ki vahşi doğa unsurları değildir. Bu kavram ile kastedilen şey; hayatta gerçekleşmekte olan döngüsel olaylara, kaçınılmaz olan değişime, bireysel anlamda içsel duruma karşı kabullenme tepkisini göstermektir. Doğada (evrende) gerçekleşen her unsurun kontrol altında olamayışına karşın bir uyumlanma geliştirmeyi ifade eder.

Bu ifadeyi Alman Filozof Nietzsche’nin eserlerinde sıkça kullandığı “Amor Fati” (kaderini sev) ilkesiyle de bağdaştırmak durumunda; iyi veya kötü başa gelmiş olan her şeyin kabullenişinin, ders şekliyle benimsenmesinin bilişsel katkılarda bulunacak olmasının yanı sıra geçmişte olanın geçmişte kaldığını hatırlamakla birlikte yalnızca geleceğe yön verilmek üzerine değerlenişe alınması çok daha üstün bir kazançtır. Bu ilkeyle birlikte karşıt durumlara veya yapılara karşı daha ılımlı bir yaklaşım benimsenir. Değişikliklere fırsat gözüyle bakılır, Geçmişte ya da gelecekte değil, bugünde yaşamanın farkındalığına kavuşulur. Doğayla geliştirilecek uyum güçlenir. 

Uyumlanmak, kabullenmek ve yaşamak. Döngü bu unsurları içerir.